ابرهای کبر و خودبینی رو تاروند، همون حجم سرد که سرماش آتیشم می زد!
اومدم بگم که دوباره ایمان اوردم، از نو!
من به یقین رسیدم:
حالا ایمان دارم به بی ایمانیم، به حماقتم، به تکبرم که جزئی از حماقتم بود.
یقین دارم به جهالتم....
خواب دیدم نوزادی دارم. نوزادی در اغوشم بود که باید پرورش رو از ابتدا با او آغاز می کردم...
دیر شده..میدونم! سی و یک سالگی برای از ابتدا آغاز کردنها دیره. به اندازه تمام روزها و ساعتهای سی و یک سال گذشته..من توانش رو ندارم.. سردمه و نباید بخوابم........ولی.. من دوست دارم بخوابم

من که گفتم آرامش قبل از طوفانه! گفته بودم از چیزی بیم دارم. سرم اومد.... قلبم مورد هجوم تند باد قرار گرفته وذهنم مغشوشه..هیچ کس نمی دونه با خودم در گیر شدم. علی بی حوصله گیهام رو می بینه. گاهی به رو نمیاره و گاهی عصبانی می شه! تردید مثل خوره داره روحم رو می خوره... منتظرم.. می دونم بالاخره این طوفان تموم می شه.. این بادهای سرد یه روزی، یه ساعتی، یه لحظه ای تموم می شن و خورشید در میاد. صبر می کنم تا بگذره این حجم سرد. فقط باید تحمل کرد تا بگذره.. من منتظر می مونم....
گفته بودی می دمد خورشید
از پس این بادهای سرد پر تردید
گفته بودی می رسد گرما
می رسد امید
گفته بودی بعد از این سرما و لرزش
بعد از این تکثیرها در وادی پرسش
نرم نرمک می رسد خورشید؛
از میان بادها و گیسوان بید
روزها رفتند در تکرار،
روزها رفتند در تردید...
من میان بازوان سخت و بی پروای این انکار
چشم بر دستان گرم و روشنی دارم
آنهم: دست استغفار
آنچه می پیچد درون سینه ام آرام،
آنچه نجوا می شود در گوش من هر شب،
آنچه می سازد دلم را رام،
هست این تعبیر:
" من یقین دارم به شک! "
بی شک
نرم نرمک
می رسد ایمان....
................................................
* حافظ:
 دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
واندرین کار دل خویش بدریا فکنم
از دل تنگ گنه کار برآرم آهی
کاتش اندر گنه آدم و حوا فکنم...

واقعا اینجوریه؟! واقعا ایمان اوردن، مثل پریدن در تاریکیه؟ هیچ کس واقعا نمی فهمه درست پریده یا نه؟ همه به امید پریدن درست می پرند؟ یعنی منی که پریدم تو اسلام با اونی که پریده تو بهاییت یه جوریم؟ یا اونی که ایمان داره به مسیحیت و کسی که شیطان پرسته؟! یعنی اینقدر خدا راه و چاه رو نامعلوم آفریده که انتخاب مذهبمون عینه فال انگشت می مونه؟ اینکه چشمهامون رو ببندیم ببینیم دو سر انگشت های اشاره مون بهم می رسند یا نه؟! واقعا اینقدر الله بختکیه همه چیز؟ این همه پیامبر.. این همه ایمان آورنده این همه مرتد این همه کافر...یعنی همه شانسی یه وری پریده اند؟ فرق هم نمی کنه کجا پریدن فقط مهم اینه که نیتشون صاف بوده که انشالله درست پریدن و مهم اینه که آدمها به اونهایی که جهششون سمت و سوهای دیگه ای بوده احترام بذارند... احترام به این معنا که نگی کاری که تو می کنی گناهه کار من درست... احترام به این معنا که طرف هر کاری کرد تو با لبخند یا حتی بدون لبخند نگاه کنی.. کلا نظاره گر باشی چون اگه اعتراض کردی بی احترامی کردی؟

هیچ دغدغه ای ندارم. هیچ گونه عذاب وجدانی یا کار عقب افتاده ای. حتی دغدغه ء همیشگی زنانه ء" شام چی درست کنم؟" " ناهار فردا چی بخوریم؟" رو!! یا مثلا بچهء لجوجی داشته باشم که کلافه ام کنه. یا خواهر شوهر و مادر شوهری که تو کارم سرک بکشن و دخالت کنند! نه دعوایی داریم نه آزردگی! امیر حسین همیشه پدر و مادرش رو شاد و پر از انرژی می بینه. به نظرتون برای یه بچه خوبه اینقدر محیط زندگیش بدون تنش باشه؟! زیادی محیط پاستوریزه نیست؟! گاهی بیم این رو دارم که نکنه جنگ بشه! نکنه آرامشمون دستخوش طوفان سیاست بشه... اصلا چه معنی داره علی اینقدر خوب و عاشق باشه؟! چرا دعوامون نمی شه؟ چرا اینقدر روش تعصب دارم؟چرا نسبت به دغدغه های مالی بی تفاوت شدیم؟ چرا غمی نیست که ما رو تلخ کنه؟... یعنی اینها تاثیر اکسیر عشقه؟ یا آرامش قبل از طوفانه؟...من از این وضعیت نگرانم...!! شدم عینه مادری که فرزندش تبدیل شده به جوانی رعنا و شایسته...و مادر همیشه بیم سلامت جوان برومندش رو داره! براش اسپند دود می کنه و پشت سرش آب می ریزه.. زندگیه من هم برومند شده! به بار نشسته!! ...من نگران این آرامشم...!!
 

- "خوش به حالت نفیسه! همیشه می خندی! انگار هیچ غمی تو این دنیا نداری!"
نگاهش می کنم. به لاغری بیش از حدش! به لبهای رنگ پریده اش به موهای بورش که با کش قهوه ای بسته شدن.. به شونه هاش که اینقدر کوچیک شدن که کمی از دور یقه اش فاصله دارند. انگار یقه ء گرد و ساده بلوزش برای شونه ها و گردن لاغرش زیادی گشاده! حق داره! من هیچ مشکلی ندارم.
-" ای بابا مهسا جون، مگه تو این دنیا ادم بدون مشکل هم وجود داره؟ من سعی می کنم مشکلاتم رو بریزم تو خودم! اینه که می بینی همیشه می خندم!
 از دروغی که می گم عقم می گیره! از موضع روانشناسانه ام!"
-" ولی من دیگه حتی می ترسم که بخندم! چون هر وقت که می خندم به یه مشکل بزرگتر بر می خورم!!  پلکهاش بی حال بهم می خوره. اشکش روی گونه اش می ریزه...
یه تی پا می زنم به منبر روانشناسیم! .... بغلش می کنم...